Erotic 14
เรียวนิ้วขาวกรีดกรายไปตามแนวขอบกางเกงยี่ห้อดังของผู้อาศัย
เนื้อเนียนของนิ้วสวยเสียดสีไปมาละไปตามท้องน้อยของร่างสูง
เรียกอารมณ์ให้อีกฝ่ายเริ่มจะพลุ่งพล่าน
ขนอ่อนลุกชันอย่างห้ามไม่อยู่ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนไปวางบนสะโพกของร่างเล็กโดยไม่รู้ตัว
เสียงหวานเฝ้าคอยกระซิบริมใบหู
พร่ำวอนขอรสจูบอย่างหน้าไม่อาย ลมหายใจอุ่นๆ
กระทบเนื้อผิวยิ่งเสริมให้ความเป็นชายแข็งแกร่งขึ้นมาแม้ว่าตอนนี้ใจคอยห้ามว่าอย่าทำตามร่างกาย
ใช้หัวใจควบคุมไว้ให้ดี แต่ยิ่งห้ามกลับเหมือนยิ่งยุให้กระทำ
มือบางลากไล้จากหน้าท้องแกร่งขึ้นไปยังแผ่นอกกว้างสมชายชาตรี
ซึ่งตอนนี้กำลังหายใจติดขัดจากการรุกรานของผู้จัดการคนสวย
ริมฝีปากคลอเคลียตามแนวสันกรามที่เต็มไปด้วยไรหนวนอ่อนๆ
ปลุกเร้าคนใต้ร่างให้ยอมจำนนก่อนจะเลื่อนมาตรงเรียวปากหยักได้รูปของซึงฮยอน
ลิ้นเล็กเล็มเลียริมฝีปากล่างของนายแบบหนุ่ม
พรมจูบย้ำๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างออดอ้อน
ส่งผ่านความรู้สึกต้องการและโหยหาผ่านดวงตาคู่สวยพร้อมกับคำวอนขอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่ยอม
แล้วคราวนี้ซึงฮยอนควรจะทำยังไงกับร่างกายที่ตอบสนองได้ดีของตัวเอง
คำตอบก็คือ...
...อาจจะมีแค่หนทางเดียว
ร่างเล็กถูกดันออกอย่างรวดเร็วก่อนที่วงแขนแกร่งจะโอบรอบสะโพกและเอวบางยกคุณผู้จัดการจอมยั่วลอยสูงขึ้นจากโซฟา
จูบหนักๆ
ลงไปบนริมฝีปากบางสีแดงฉ่ำหนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยวที่ในที่สุดจียงก็ทำให้สติเขากระเจิงได้
สองขายาวก้าวอย่างว่องไวตรงไปยังห้องนอนก่อนจะใช้แผ่นหลังกว้างดันประตูที่แง้มเอาไว้ให้เปิดออกกว้าง
วางเรือนร่างของร่างเล็กนอนราบไปกับเตียงขนาดใหญ่ซึ่งใช้ผ้าปูที่นอนสีเลือดนก
ตกแต่งภายในอย่างกับฮาเร็มเล็กๆ
ด้วยไฟสีแดงสลัวพร้อมด้วยกลิ่นตัวหอมจากเจ้าของห้องที่ฟุ้งกระจายอยู่ทั่วภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดมาตรฐานนี้
แผ่นกระจกเท่ากับฝาหนังด้านระเบียงไร้การบดบังจากม่านสีแดงดิ้นทอง
มองออกไปเห็นท้องฟ้าสีดำสนิทประกอบกับแสงสีนวลจากท้องถนนและตึกรามบ้านช่องของสังคมเมืองหลวงที่ไม่เคยหลับ
ไม่เคยนอน เมืองฟ้าที่มีชีวิตตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
...เปรียบดั่งสรวงสวรรค์บนดินของคนมีอันจะกิน
ความสวยงามของทิวทัศน์ภายนอกหรือจะสู้ความงดงามตามธรรมชาติของร่างเล็กที่นอนทอดกายบนเตียงหลังกว้างภายใน
สำหรับซึงฮยอนแล้วจียงงดงามที่สุด
ดวงตาฉ่ำหวานจดจ้องมองดวงหน้าหล่อคมผ่านแสงสีแดงสลัว
เพียงมองผ่านไม่ว่าใครต่อใครก็ต่างหลงใหลในความงามของนัยน์ตาคู่นี้ หลงเสน่ห์จียงได้ไม่ยากนัก
หากแต่มองลึกลงไปแล้ว มันกลับเต็มไปด้วยความรวดร้าวจนยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูด
ซึงฮยอนรู้ข้อนี้ดี
เพราะทุกครั้งที่จียงต้องเจ็บปวด เขาจะคอยอยู่เคียงข้างคนๆ นี้เสมอไม่จากไปไหน
และนับจากนี้ไปหากวันใดที่จียงถูกช่วงชิงไปจากเขา ไม่ว่าหน้าไหนเขาก็จะไม่ยอม
...ซึงฮยอนขอเห็นแก่ตัวเพื่อหัวใจตัวเองบ้างก็แล้วกัน
ร่างหนาโน้มตัวลงคร่อมร่างเล็กเอาไว้
ขณะที่วงแขนบอบบางเลื่อนโอบรอบลำคอแกร่ง
นิ้วเรียวเกี่ยวเล่นปอยผมอย่างเพลิดเพลินพร้อมรอยยิ้มมุมปากเล็กๆ
ก่อนจะเอ่ยขอบางอย่างจากซึงฮยอนพร้อมกับกดริมฝีปากสวยลงบนเรียวปากสีซีด
“ขอเหล้าให้ฉันหน่อยสิ...”
คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยนึกสงสัยว่าทำไมร่างบางถึงได้เอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมา
เพราะถ้าให้คิดถึงในเวลานี้คงจะไม่ใช่เวลาของการลิ้มรสแอลกอฮอล์อีกต่อไป
แต่ถึงกระนั้นซึงฮยอนก็กลับคิดว่าร่างบางอาจจะต้องการดื่มมันอีก จึงเอ่ยปากท้วง
“คุณดื่มมากพอแล้วครับ”
“ขอเถอะนะ...
ฉันอยากทำให้นายมีความสุข”จียงยิ้มกริ่ม
“.....”
ซึงฮยอนไม่เอ่ยคำใดต่อนอกจากดันตัวเองให้ลุกขึ้นเพื่อทำตามคำขอของร่างบาง
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว จะดื่มมากแค่ไหนก็คงห้ามผู้จัดการจอมดื้อไม่ได้อยู่ดี
“ขอบใจ”จียงเอ่ยเสียงเบาเป็นการขอบคุณสำหรับน้ำใจของร่างสูง
ซึงฮยอนเดินกลับเข้ามาภายในห้องนอนพร้อมกับขวดคริสตัลบรรจุน้ำสีอำพันและแก้วใบหนึ่งภายในใส่น้ำแข็งเพียงก้อนเดียว
แต่ก่อนที่เขาจะได้หันกลับไปปิดประตูห้อง
นัยน์ตาสีนิลคู่คมก็ต้องเบิกกว้างพร้อมฝีเท้าที่หยุดชะงักลง
!!!!!
...ราวกับทุกสิ่งรอบกายหยุดนิ่ง
ได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเอง
“นายอยากดื่มมันอีกไหม?...
ซึงฮยอน”
“.....”
ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากนายแบบหนุ่ม
ซึงฮยอนยืนนิ่งดั่งเช่นรูปปั้นเพราะสิ่งที่ประจักษ์ต่อสายตาตรงหน้าพร้อมน้ำเสียงหวานใสที่กำลังสะกดให้เขาหลงใหลกับรูป
กลิ่น เสียง
...ควอน จียง
ในสภาพเปลือยเปล่ากำลังนั่งพิงพนักหัวเตียงด้วยสายตาเชิญชวน
ผิวกายขาวสะอาดกระทบกับแสงสีแดงนวลสลัวค่อยๆ
ลุกขึ้นจากเตียง ฝีเท้าขาวผ่องย่างกรายตรงมายังเขาพร้อมรอยยิ้มยั่ว
ดวงตาเรียวปรือปรอย มือคู่งามวางนาบลงตรงแผ่นอกกว้างตรงตำแหน่งหัวใจที่เต้นกระหน่ำ
ไม่มีเสียงสนทนาใดๆ
เกิดขึ้นจากทั้งสองคน
ขณะที่ฝ่ามืออีกข้างของจียงโอบรอบเอวสอบก่อนจะลากไล้ไปมาตามแนวแผ่นหลัง
มือข้างที่แนบแผ่นอกละไปกอบกุมมือกร้านที่จับคอขวดคริสตัลเอาไว้
จากนั้นน้ำสีอำพันก็ตกอยู่ในมือบางอย่างที่เจ้าตัวต้องการ
รอยยิ้มกริ่มเผยให้เห็นอยู่ตลอดเวลา
จียงค่อยๆ
ถอยห่างออกจากคนตรงหน้าแต่ก็ไม่มากนักในระยะที่อีกคนสามารถรั้งเขาเข้าไปใกล้ตัวได้
ซึงฮยอนทำได้เพียงมองการกระทำของร่างเล็กตรงหน้าว่าจะมีอะไรเซอร์ไพรส์เขาอีก
และในตอนนั้นเอง
!!!!!
แอลกอฮอล์สีสวยไม่ได้ถูกเทลงคอแต่กลับแต่งแต้มไปทั่วเรือนร่างของคนเอ่ยขอเอาในตอนแรก
น้ำสีเหลืองทองฤทธิ์แรงถูกเทราดตั้งแต่ลาดไหล่บางไหลไปตามเรือนร่างงดงามเรื่อยๆ จนหมดขวด
พร้อมท่าทียั่วยวนกระตุ้นอารมณ์ซึงฮยอนจนยากจะกู่กลับ
ฝ่ามือบางทั้งสองข้างโอบกอดตัวเองพลางลูบไล้น้ำสีสวยให้ทั่วร่างกายบอบบางจนได้กลิ่นคละคลุ้งกลบกลิ่นเดิมไปทั่วทั้งห้องกว้าง
ฟันคมขบกัดริมฝีปากแดงฉ่ำของตัวเองพร้อมแววตาเว้าวอนให้ซึงฮยอนเข้ามาใกล้ก่อนที่เรียวนิ้วขาวจะลากไล้ไปตามแนวปากล่าง
ไล่เลียรสชาติขมปร่าแต่อ่อนนุ่มจากปลายนิ้ว
“ดื่มสิ...
จัดการให้หมดเลยนะ”
เสียงหวานท้าทายพลางค่อยๆ
ถอยหลังย่อตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
“จียง...”เสียงทุ้มสั่นพร่าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
“มาสิ... มาใกล้ๆ
ฉัน”
เรียวขาขาวแยกออกจากกันเมื่อสิ้นเสียงเชื้อเชิญ
แก้วคริสตัลในมือหนาถูกวางลงแผ่วบนตรงโต๊ะวางแจกัน
แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาสีนิลก็ไม่ได้เบนไปทางอื่น
ภายในแก้วตาวาววับยังคงมีเพียงภาพของคนตรงหน้า
...เปลือยเปล่า ไร้อาภรณ์
พร้อมกลิ่นหอมร้อนแรงของน้ำสีอำพัน
ปลดปล่อยทุกอย่างออกจากสมอง
เพราะค่ำคืนนี้จะมีเพียงสองเรา
“อื้ม...!!!”
เสียงครางหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากบางสีสดเมื่อถูกนายแบบหนุ่มรุกรานด้วยความรุนแรงและฉาบฉวยจากแรงอารมณ์ที่ถูกจียงกระตุ้น
ร่างเล็กถูกยกขึ้นลอยจากเก้าอี้ไม้ราคาแพงก่อนที่ร่างสูงจะเป็นผู้นั่งแทนที่
จับเอวบางเหวี่ยงให้นั่งบนตักของเขาโดยหันหน้าเข้าหากัน
สองสายตาสบประสานฉายแววความต้องการกันและกันซึงฮยอนสัมผัสมันได้ทั้งหมด
สัมผัสได้ว่าจียงร้อนแรงเกินจะห้ามใจ มีเสน่ห์เกินจะถอยและจะยอมยกให้ใคร
สองร่างแนบชิดจนแทบจะไม่เหลือช่องว่าง
สองมือบางสอดประสานภายใต้แนวเส้นผมสีดำสนิทของร่างสูง ดึงรั้งเบาๆ
ฉุดอีกฝ่ายให้ตื่นจากภวังค์คล้ายกับกำลังจะบอกว่าควรรุกล้ำได้สักทีเพราะไม่อยากเสียเวลา
เมื่อร่างเล็กคอยแต่จะรุกเร้าแล้วซึงฮยอนจะนิ่งเฉยได้อีกนานอย่างนั้นเหรอ
ถ้าคำตอบคือความเฉยเมยนั่นเป็นคำตอบที่ผิดถนัด
ไม่แม้แต่จะมีคำพูดใดตอบรับมีเพียงแต่ภาษากายที่บอกให้จียงรับรู้
ฝ่ามือกร้านร้อนระอุลูบไล้ไปทั่วทั้งแผ่นหลังเนียน
เลื่อนขึ้นไปยังท้ายทอยของร่างบางราวกับว่ากลัวอีกคนจะละถอยห่างก่อนจะบดเบียดริมฝีปากแห้งผากจากฤทธิ์เหล้าลงบนกลีบปากสีชมพูสด
เรียวลิ้นร้อนเล็มเลียไปทั่วริมฝีปากล่างของจียง ขบเม้มเบาๆ ด้วยความต้องการ
จากนั้นความอุ่นชื้นก็ค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปภายในโพรงปากเล็กที่เผยอ้ารับ
เสียงครางอื้ออึงในลำคอระหงหลุดออกมาเป็นระลอกด้วยฤทธิ์ของกามารมณ์ที่พลุ่งพล่านทั่วร่างกาย
ซึงฮยอนเหมือนน้ำมันที่เมื่อเข้าใกล้แล้วแทบจะทำให้หัวใจและร่างกายหลอมละลาย
ลมหายใจสอดประสานเคล้ากลิ่นน้ำสีอำพัน จียงเบียดร่างที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆ
เข้าหาความอบอุ่นจากผิวเนื้อร้อนก่อนจะดันตัวเองขึ้นให้อยู่เหนือกว่าร่างหนาคล้ายกับว่าอยากจะควบคุมอำนาจนี้ไว้เอง
“อื้ม... อึก!”
แมวป่าหรือจะสู้สิงโตหนุ่ม
ในเมื่อซึงฮยอนเองก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน จังหวะที่ร่างบางอยากจะเป็นผู้นำ
ร่างแกร่งก็ใช้โอกาสนี้ในการตัดกำลังคู่ต่อสู้
มือกร้านลากไล้ภายใต้สะโพกมนก่อนจะสอดแทรกนิ้วยาวเข้าไปสำรวจความเป็นไปของคนที่อยากจะอยู่เหนือว่าจนร่างเล็กถึงกับสะดุ้ง
จิกผมของซึงฮยอนด้วยความลืมตัว แต่นั่นกลับไม่ทำให้นายแบบหนุ่มโกรธเคือง
ตรงข้ามกันมันกลับซ่านไปทั่วร่างกาย
เรียวนิ้วยาวแทรกเข้าออกจนร่างบางอ่อนระทวย
มือบางยึดไหล่ของคนร่างสูงไว้มั่นด้วยกลัวว่าจะพลัดตกจากตักแกร่งเพราะไร้แรงจะต้านทานความเสียวซ่านภายใน
จียงร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งตัว ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเพื่อผ่อนลมหายใจ ริ้วแดงจางๆ
มีให้เห็นช่างดูน่ารักเหลือเกินในสายตาซึงฮยอน
“คุณสวยจัง...
จียง”
สิ้นเสียงเหมือนคนละเมอของนายแบบหนุ่ม
ลำคอระหงก็ถูกจู่โจมด้วยปลายจมูกโด่ง ซึงฮยอนซุกไซร้ไปจนทั่ว ดูดเม้มอย่างแรงจนผิวขาวขึ้นสีแดงเข้มกินพื้นที่ไปทั่วตั้งแต่ลำคอขาวจนถึงแผ่นอกบางขณะที่เรียวนิ้วยาวยังคงสำรวจพื้นที่ภายในไม่ปล่อย
เสียงร้องระงมของผู้จัดการคนสวยคล้ายกับจะขาดใจเสียให้ได้
ตุ่มไตสีชมพูสดบนแผ่นอกเนียนถูกครอบครองด้วยริมฝีปากร้อนของซึงฮยอน
ลิ้นสากไล้วนรอบเม็ดนูนสีเชอรี่สลับกับดูดเม้มเรียกความทรมานที่แสนสุขให้อีกฝ่ายไม่ละ
ยิ่งรุนแรงขึ้นตามจังหวะของหัวใจจนร่างสูงคิดว่าตอนนี้เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
เมื่อความเป็นชายปวดหนึบไปหมด ย่อมต้องหาทางปลดปล่อยสักที
มือหนาข้างหนึ่งผละออกจากผิวเนียนตรงหน้าเพื่อปลดพันธนาการชิ้นสำคัญอย่างเข็มขัดกางเกงออก
แต่จียงจะไม่ยอมให้ร่างสูงต้องดิ้นรนคนเดียวเป็นแน่
เมื่อมือบางทั้งสองข้างผละออกจากร่างสูงเช่นกันแต่นั่นก็เพื่อจะช่วยอีกคนให้สมปราถนาเร็วขึ้น
“ฉันอยากช่วย...”
เสียงหวานเว้าวอนขอพร้อมสายตาฉ่ำน้ำเย้ายวนจนซึงฮยอนต้องยอมจำนนให้ร่างบางได้ทำตามต้องการ
รอยยิ้มละมุนเผยให้เห็นบนใบหน้าหล่อคมเมื่อมองใบหน้าสวยของผู้จัดการขณะที่กำลังรูดซิปกางเกงราคาแพงของเขาออก
ไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกจากริมฝีปากของทั้งคู่
มีแต่เพียงแก้มขาวที่ขึ้นสีแดงจัดเมื่อได้สัมผัสและเห็นส่วนลับของนายแบบหนุ่ม
จียงเบนสายตาไปทางอื่นด้วยความเขินอาย
เขาเองก็ไม่อาจจะรู้ได้เช่นกันว่าทำไมถึงต้องมีอาการเช่นนี้ทั่งที่ตัวเขาเองน่าจะชินกับเรื่องแบบนี้ได้แล้ว
...แต่กับนายแบบปากดีคนนี้
มันไม่ใช่เลย
สองร่างไร้พันธนาการมีเพียงแต่ความเปลือยเปล่า
แสงสีแดงเพลิงปลุกเร้าอารมณ์รักให้มากยิ่งขึ้น เนื้อแนบเนื้อ
ผิวเนียนเสียดสีระหว่างกัน
แม้เครื่องปรับอากาศในห้องนี้จะหนาวเหน็บสักเพียงไหนก็ไม่อาจกลบความร้อนแรงของนายแบบหนุ่มและผู้จัดการคนสวยได้เลย
ซึงฮยอนดันคนร่างเล็กออก
พลิกกายของจียงให้หันหน้าเข้าหาพนักพิงเก้าอี้ไม้ตัวสวย
ช่วยพามือบางให้ยึดจับขอบพนักเอาไว้ให้แน่น
ลากไล้มือกร้านจากสะโพกมนลงไปจนถึงเข่าพลางยกเรียวขาขาวข้างขวาให้วางชันไว้บนเก้าอี้
จียงเอี้ยวใบหน้ามองร่างสูงเล็กน้อยพร้อมยกยิ้มมุมปากทำตามอย่างว่าง่ายไม่ดื้อไม่รั้นเพราะอยากเดินตามเกมของอีกคน
อยากจะรู้นักว่านอกจากปากดีแล้วผู้ชายคนนี้ยังมีอะไรดีอีก
“ขออนุญาตนะครับ...
คุณผู้จัดการ”
ไม่ต้องรอคำอนุมัติใดๆ
ทั้งสิ้น
นายแบบหนุ่มก็ทำให้ผู้จัดการคนเก่งแทบพูดออกมาไม่เป็นภาษาหรือจะว่าให้ง่ายก็คือจียงพูดไม่ออกเลยเสียมากกว่า
ความเจ็บจุกสอดแทรกเข้ามาตั้งแต่สะโพกไปจนถึงกระดูกสันหลัง
ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้นพลางยึดพนักพิงเก้าอี้เอาไว้แน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อไม้ได้
ความแข็งแกร่งของซึงฮยอนช่างน่ากลัวจริงๆ
“อึก! อื้อออ...”
ความจุกเสียดเปลี่ยนแปลงเป็นความสยิวส่งผลลัพธ์ออกมาเป็นน้ำเสียงหวานกระเซ่าเร้าอารมณ์รัก
ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
มือหนายึดเอวบางไว้มั่นพลางกระแทกจังหวะถี่ขึ้นและเร็วแรงขึ้นจนร่างบางหายใจแทบไม่ทัน
เสียงหอบพร่าดังก้องไปทั่วทั้งห้องนอนกว้าง
สะโพกสอบขยับเข้าออกอย่างชำนาญไม่มีขาดตกบกพร่องในหน้าที่พลางกอบโกยออกซิเจนเข้าปอดเพื่อออกแรงปรนนิบัติผู้จัดการคนสวยอย่างถึงอกถึงใจ
“ฉะ ฉัน
ฉันจะยืนไม่ไหวแล้ว... อ๊ะ!”
วาจาแหบพร่าแทบฟังไม่ได้ศัพท์หากผู้ฟังไม่ตั้งใจ
แต่ด้วยความเงียบที่มีเพียงสองร่างร่วมรักกันท่ามกลางความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศและบรรยากาศเมืองไม่เคยหลับภายนอกจึงทำให้ซึงฮยอนได้ยินมันอย่างชัดเจน
ร่างสูงไม่รอให้ผู้จัดการคนสวยต้องทรมานไม่มากกว่านี้
ซึงฮยอนโอบรอบเอวบางเอาไว้ก่อนจะพลิกร่างคนตัวเล็กให้นอนราบไปกับผืนเตียงหลังกว้าง
ก่อนจะทาบทับลงไปบนร่างเล็กน่าทะนุถนอมซึงฮยอนคร่อมจียงเอาไว้ราวกับว่าร่างบางเป็นนักโทษที่ต้องถูกกักกัน
ไม่ต้องให้รอนานเรียวขาขาวบางก็ถูกจับแยกออกจากกันอีกครั้ง
ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะถูกรั้งเข้าหาผู้คุมตัวโตตรงหน้า
ความเป็นชายถูกนำเข้าไปสำรวจช่องทางคับแคบ
สอดแทรกจนเจ้าของร่างแทบจะแดดิ้นหอบหายใจจนตัวโยน
แผ่นอกบางกระเพื่อมเพราะแรงหายใจเข้าออกถี่กระชั้น ทั้งเจ็บ ทั้งจุก
แต่ก็สุขในคราวเดียวกัน
ใช่ว่าจียงเพียงคนเดียวที่แทบจะหายใจไม่ออก
หากแต่ซึงฮยอนเองก็เช่นกัน
ในเมื่อช่องทางรักนั้นตอดรัดส่วนแข็งแกร่งของเขารัวจนเหมือนว่าจะถึงปากทางเข้าสวรรค์รอมร่อ
แต่ร่างสูงก็ยั้งเอาไว้ทันด้วยการหยุดการกระทำชั่วคราวพลางพรูลมหายใจออกมาเพื่อผ่อนคลายตัวเองก่อนจะเริ่มขยับสะโพกอีกรอบอย่างเชื่องช้า
มือใหญ่ลูบเรือนผมของร่างบางเบาๆ
พลางขยับเข้าออกเป็นจังหวะก่อนจะเผยยิ้มละมุน ริมฝีปากสีซีดก้มลงกดจูบตรงกลางหน้าผากมนบางเบาราวกับจะปลอบประโลมให้ร่างบางตื่นจากฝันร้ายที่ผ่านมา
ไม่รู้ว่าจียงจะรับรู้ความรู้สึกของเขาได้หรือไม่แต่ซึงฮยอนก็อยากจะทำมัน
นัยน์ตาสีน้ำตาลฉ่ำหวานทอดมองใบหน้าหล่อท่ามกลางแสงสลัวสีแดงเพลิง
ภายในสมองของจียงกำลังตีวนจนสับสนไปหมด เขากำลังคิดและคิด
ถึงสิ่งที่ซึงฮยอนได้ทำลงไป
มันอ่อนโยนจนแทบจะยอมยกทุกสิ่งทุกอย่างให้แต่ในส่วนของความคิดที่แตกต่างกลับมองในแง่ร้ายว่าทุกคนมันก็เป็นเหมือนกันทั้งหมด
...เดินเข้ามาเพื่อหวังผลด้วยกันทั้งนั้น
เดินเข้ามาเพื่อทำลายกันทั้งเพ
“รู้สึกดีไหมครับ...”
เสียงทุ้มเอ่ยถามราวกระซิบพลางมองใบหน้าสวยไม่ละสายตาพร้อมยกยิ้มละไมส่งให้อีกคนได้วางใจจนจียงเผลอใผลไปกับน้ำเสียงนั้น
ลืมเรื่องราวในสมองไปชั่วขณะก่อนจะตอบออกไปด้วยเสียงที่สั่นพร่าจากความกระสันเมื่อส่วนแข็งแรงกระทบตรงจุดภายใน
“ดะ ดี ดี ดีมากเลยล่ะ...
อื้อออ!”
แผ่นอกบางแอ่นขึ้นจนแผ่นหลังลอยขึ้นเหนือผืนเตียงสีสด
ฝ่ามือใหญ่สอดแทรกเข้าไปรองรับความบอบบางนั้นเอาไว้ก่อนจะยกคนตัวเล็กให้ขึ้นมานั่งบนหน้าตักของเขา
ประคองเอวบางพลางจับมือเล็กทั้งสองข้างให้โอบรอบลำคอแกร่งเพื่อเป็นหลักยึด
“สนใจออกกำลังกายรอบมิดไนท์หรือเปล่าครับ”
เสียงทุ้มพูดพลางกลั้วหัวเราะเล็กน้อยเรียกอารมณ์ขันเมื่อเป็นฝ่ายเสนอให้จียงเป็นผู้คุมบังเหียนบ้าง
เรียกริ้วแดงขึ้นบนแก้มของร่างบางได้อีกระลอกเพราะความเขินอาย
แต่ถึงกระนั้นร่างบางก็ยอมทำตามโดยดี รอยยิ้มน้อยๆ ถูกจุดขึ้นบนริมฝีปากสีแดงสดก่อนเรือนร่างจะเริ่มขยับขึ้นลง
“อ๊ะ!อ๊า...”
เสียงครางหวานดังก้องห้องนอนกว้างพลางส่ายสะโพกโยกไปตามจังหวะที่ควรจะเป็น
เนื้อกระทบเนื้อเสียงดังพรึบพรับ
จากเชื่องช้าตามจังหวะคลาสสิกกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเร็วและแรงขึ้นดั่งเช่นดนตรีเพลงร็อกควบทำนองรักร้อนๆ
เม็ดเหงื่อผุดพราวเต็มใบหน้าขาวใส
ริมฝีปากแดงเผยออ้าออกกอบโกยลมหายใจเข้าปอด ดวงตาสีน้ำตาลฉ่ำหวานปรือปรอย
มือน้อยทั้งสองข้างยึดลำคอแกร่งไว้แน่นแต่ก็ยังไม่ยอมหยุด
ซึงฮยอนมองภาพตรงหน้าด้วยความหลงใหล ยิ่งมองยิ่งหลง ยิ่งถลำลึกจนยากจะถอน ความร้อนแล่นพล่านทั่วร่างกายจนอยากจะปลดปล่อยออกมาเต็มที
“อ๊ะ!!! อ๊า...”
ผู้จัดการคนเก่งครางสุดเสียงเมื่ออารมณ์ถูกปลดปล่อยออกมาเป็นหยดน้ำสีขุ่มเลอะเต็มหน้าท้องแกร่งของคนตรงหน้าไม่ต่างจากหน้าท้องของตัวเอง
จียงหอบหายใจถี่ราวกับจะสิ้นใจหากแต่ก็ได้นายแบบหนุ่มที่คอยประคองเอาไว้ไม่ให้หล่น
แก้มขาวเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดพรายซบลงตรงลาดไหล่กว้างพลางหลับตาพริ้มก่อนที่จะรู้สึกถึงแรงขับเคลื่อนต่อด้านล่าง
“ต่อนะครับ...
ผมยังไม่เสร็จเลย”
อ่านต่อที่นี่ค่ะ http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=993327&chapter=16
ความคิดเห็น