Compensate 8

  

          ผมจ้องใบหน้าของร่างสูงตรงหน้า แววตาที่แข็งกระด้างกำลังวาวโรจน์ คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน

            “สำส่อนเหรอ?” ร่างสูงถามผมแล้วบีบแก้มผมแรงขึ้นอีก ผมเบะหน้าด้วยความเจ็บไปทั้งสันกราม ยกมือขึ้นจับมือหนานั้นอย่างต้องการให้เขาปล่อย แต่มันก็ไม่เป็นผล

            "อื้อ..." ผมร้องเสียงหลงกลืนเข้าไปในลำคอเมื่อริมฝีปากถูกจู่โจมลงมาอย่างรวดเร็วและรุนแรงโดยริมฝีปากหยักของคนตรงหน้า

            ร่างสูงบดเบียดริมฝีปากผมอยู่นาน ดูดดุนริมฝีปากบนและล่างอย่างแรงจนรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือด เขาพยายามสอดแทรกลิ้นร้อนของตัวเองเข้ามาในปากของผมแต่ผมไม่ยอมเม้มปากแน่นอย่างป้องกันตัวให้ถึงที่สุด

มือผมก็ยังไม่ลดละที่จะดันอกกว้างนั้นออก ทั้งทุบ ทั้งตี แต่คนตรงหน้าก็ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขารวมมือผมไว้แน่น แล้วรวบมันขึ้นเหนือหัวผมแล้วยึดมันไว้ด้วยมือของเขาแค่ข้างเดียว ปากหนาก็ยังคงบดจูบอยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อย

            ผมพยายามดิ้นให้มากเท่าที่แรงมีแต่เหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลอะไรเลยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อยู่ในตัวผมก็มีมากพอกัน จึงทำให้ร่างกายมันล้าแรงแทบจะไม่มีขัดขืนเลยด้วยซ้ำไป

            ร่างสูงใช้มือที่บีบปลายคางผมอยู่ ลงแรงกดหนักๆ อีกครั้งเผื่อบังคับให้ผมอ้าปาก แล้วมันก็ได้ผลตามที่เขาหวัง เพราะผมเจ็บจากการบีบเข้าที่ร่องแก้ม ฟันผมกระทบกับกระพุ้งแก้มจนรู้สึกได้ว่าเลือดกำลังซึมออกมา ปากเจ้ากรรมมันก็เลยเผยอออกตามธรรมชาติ

            ร่างสูงได้ทีจึงแทรกลิ้นอุ่นร้อนนั้นเข้ามาภายในโพรงปากของผมได้สำเร็จ ลิ้นร้อนรุกล้ำเกี่ยวกระหวัดจู่โจมปากผมอย่างรวดเร็ว ไล่ต้อนลิ้นของผมอย่างชำนาญ ผมพยามห่อลิ้นตัวเองเพื่อหลบแต่มันก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเอาเสียเลย ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังพ่ายแพ้ให้กับคนตรงหน้าไปทีละนิด

            ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังจูบตอบรับสัมผัสของคนตรงหน้า เรี่ยวแรงกำลังหดหายไปมือผมที่ต่อต้านร่างสูงอยู่ในตอนแรกก็เริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ ผมรู้ดีว่าผมกำลังทำอะไร แต่ร่างกายมันไม่ยอมฟัง คงจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ในเส้นเลือดที่เล่นงานผมเข้าอย่างจัง

            มือหนาค่อยๆ ปล่อยให้ใบหน้าของผมเป็นอิสระ จากแรงบีบกลายเป็นประคองใบหน้าของผมเอาไว้แทน แต่ก็ยังคงจูบผมไม่ปล่อย ผมเอียงหน้าให้ได้องศาเพื่อตอบรับจูบจากร่างสูง ลมหายใจร้อนผ่าวของผมและเขารินรดกันและกัน

            แล้วไม่นานผมก็รู้สึกว่าข้อมือผมถูกปล่อยให้เป็นอิสระตามมา ร่างสูงถอนริมฝีปากออกอ้อยอิ่ง แล้วเลื่อนใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอผม เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าลงบนพื้นแทรกตัวเข้าตรงกลางระหว่างขาผมที่นั่งอยู่บนโซฟา ปากหนากดจูบหนักๆ ลงไปบนผิวเนื้อซอกคอจนทำให้ผมรู้สึกสยิว

            “อ๊ะ!!”  ผมครางออกมาเมื่อฟันคมขบเบาๆ บริเวณผิวต้นคอ ผมเบะหน้าด้วยความเจ็บจี๊ดเล็กน้อย ผมไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มือของตัวเองกำลังกอบกุมขยุ้มเส้นผมสีดำเงานั้น ผมรู้แค่อย่างเดียวในตอนนี้คือสติผมเริ่มจะไม่อยู่กับเนื้อตัว รู้ทุกอย่างว่ากำลังทำอะไร และใครคือคนกระทำแต่ก็ห้ามไม่ได้

            “อื้ม!” ร่างสูงค่อยๆ สอดมือหนาของเขาเข้ามาภายในสาบเสื้อยืดสีขาวตัวในของผม ลากไล้นิ้วมือจากหน้าท้องขึ้นมาจนถึงยอดอก บีบคลึงมันเบาๆ ผมหลุดครางออกมาอีกครั้ง

            ปากหยักเลื่อนขึ้นมากดจูบบนเรียวปากผมอีกทีแต่มันไม่ได้รุนแรงเหมือนทีแรก ร่างสูงค่อยๆ ถอดเสื้อนอกของตัวเขาออก แล้วหันมาถอดเสื้อตัวนอกของผมออกตามไปแล้วมือหนาก็ค่อยๆ เลิกเสื้อตัวในของผมขึ้นจนพ้นศีรษะแล้วโยนมันทิ้ง ความหนาวจากเครื่องปรับอากาศปะทะผิวเนื้อผมจนรู้สึกได้

            “อ่ะ...อื้ม!” ผมครางออกมาอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงความอุ่นชื้นที่กำลังลากไล้อยู่บนยอดอก มือหนาค่อยๆ ปลดเข็มขัดผมออกแล้วรูดซิบลงช้าๆ ผมรู้แต่ไม่มีแรงจะขืน ผมก้มลงมองการกระทำของเขาด้วยสายตาที่ปรือปรอย

            ร่างสูงเงยหน้าขึ้นสบตาผมแล้วยิ้มมุมปากให้ ก่อนที่เขาจะถอดเสื้อของตัวเองออกเผยให้เห็นอกแกร่งและกล้ามเนื้อหน้าท้อง ผมมองภาพนั้นด้วยสติที่ดูเหมือนจะหลุดลอย ร่างสูงไม่ว่าอะไรมองสบตากับผมแล้วก้มลงลากลิ้นร้อนลงบนหน้าท้องแบนราบ ผมหลับตาพริ้มรับสัมผัสนั้นอย่างช่วยไม่ได้

            มือหนาค่อยๆ ดึงปลายกางเกงผมออก ผมเบิกตาโพลงกระชับยื้อขอบกางเกงเอาไว้ ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสายตาที่แข็งกระด้างแล้วกระชากกางเกงผมออกอย่างรวดเร็ว สติผมเริ่มจะกลับมาอีกครั้ง

            “มาถึงขนาดนี้แล้วคุณยังจะดื้อกับผมอีกเหรอ” เขาถาม จ้องตาผมเขม็งมือหนายกขึ้นมาบีบปลายคางผมอีกรอบ ผมยกมือตัวเองขึ้นจับมือของเขาอีกครั้ง เรี่ยวแรงที่ดูเหมือนจะหมดไปแล้วในตอนแรกพร้อมกับอารมณ์ความอยากของร่างกายที่มาแทนที่ กลับกลายเป็นผมเริ่มมีสติและคิดที่จะช่วยตัวเองให้หลุดพ้นจากคนตรงหน้าอีกครั้ง

            ผมยกขาขึ้นเพื่อจะออกแรงถีบคนตรงหน้าให้ออกห่างจากตัวแต่มันก็พลาดท่า ทำให้ร่างสูงสามารถแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาผมได้อีกครั้ง มือหนารวบมือผมเอาไว้ด้านหลังดันตัวผมให้ทับมือของตัวผมเอง รู้สึกปวดไปทั้งแขน

            “ยะ...อย่านะ ขอร้อง” ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เมื่อเห็นคนตรงหน้ากำลังปลดเข็มขัดกางเกงของเขาเอง สายตาคมจับจ้องผมแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ ผมเบี่ยงหน้าหลบไปทางอื่นไม่มอง

            “อ่ะ! ปล่อยฉัน” ผมร้องเสียงหลงเมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองถูกยกขึ้นจนลอยจากโซฟา มือผมกอดคอร่างสูงไว้กันตัวเองตกโดยอัตโนมัติ

            “เงียบๆ น่า” เขาว่าแต่ไม่ยอมมองหน้าผม เดินดุ่มๆ ตรงไปยังห้องนอนแล้วเปิดประตูออก ทุ่มผมลงบนที่นอน ร่างสูงตามลงมาคร่อมร่างผมไว้ติดๆ

            “หึหึ” เขาหัวเราะร้ายใส่ผม จับยึดข้อมือผมไว้แน่น แล้วจัดการซุกไซ้ซอกคอ โลมเลียไปทั่วตัวผมอีกครั้ง สติผมเริ่มหลุด ดวงตาพร่ามัวไปหมด รู้สึกเสียววาบที่ท้องน้อยเมื่อลิ้นร้อนไล่เลียลงไปจนถึงขาอ่อนแล้วกดจูบแผ่วเบา มือหนาเกี่ยวขอบอันเดอร์แวร์ของผมออกไปกองไว้ที่ปลายเท้า

            “ฮึก!” ผมพยายามกดเสียงร้องของตัวเอง รู้สึกว่าร่างกายกำลังสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงส่วนแข็งขืนของคนที่คร่อมร่างผมจ่ออยู่ตรงช่องทางด้านหลัง เขาค่อยๆ ดันแทรกแก่นกายใหญ่นั่นเข้ามาเบาๆ

            “ฮึก! ยะ...อย่า” เสียงผมกลืนหายเข้าไปในลำคอ ดวงตาเบิกโพลงเพราะความเจ็บเสียด ร้าวมาจนถึงกระดูกสันหลัง ผมกำมือตัวเองแน่นจนรู้สึกเจ็บจากเล็กที่จิกลงบนฝ่ามือตัวเอง

            “อ่า!” เขาไม่ฟังเสียงร้องห้ามของผม ร่างสูงหลุดครางเสียง เชิดหน้าขึ้นเมื่อเขาแทรกกายตัวเองเข้ามาจนสุด ร่างกายผมเกร็งโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกแรกที่ถูกสัมผัส เจ็บแปลบปวดร้าวไปทั้งตัว

            ร่างสูงค่อยๆ ถอดถอนแก่นกายของเขาออกแล้วแทรกเข้ามาอีกครั้ง เชื่องช้าและเนิบนาบอยู่อย่างนั้นหลายครั้ง ผมกัดปากตัวเองแน่น น้ำตาเริ่มรินไหลออกจากหางตา ดวงตาที่รื้นไปด้วยน้ำตาจ้องมองใบหน้าของคนตรงหน้าที่กำลังมีความสุขอยู่กับร่างกายผม

            “ฮึก! อ่ะ” และเสียงของผมก็หลุดลอดออกมาอีกครั้ง ร่างสูงยกขาผมขึ้นพาดเอวหนานั้นแล้วก้มลงมองผม สายตาคมหวานฉ่ำ เรียวปากยกยิ้มร้าย

            “อยากร้อง ก็ร้องเถอะ” เขาว่า ผมสะบัดหน้าหลบสายตาที่มองผมด้วยความสมเพช

            “หึหึ” เขาหัวเราะในลำคอ แล้วเริ่มกระแทกแก่นกายใหญ่นั่นอีกแต่คราวนี้มันไม่ได้อ่อนโยนเอาเสียเลย ร่างสูงถอนแก่นกายร้อนออกแล้วกระแทกหาร่างกายผมรุนแรง

            “อ่ะ! อ๊า ฮึก” ผมร้องเสียงหลง ผมเจ็บ เจ็บมากๆ เพราะนี่มันคือครั้งแรก รู้สึกเหมือนตัวเองจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ จิกเล็บลงบนผ้าปูที่นอนอย่างหาที่พึ่ง มือหนายกขาผมขึ้นพาดบนบ่ากว้างแล้วกระแทกร่างถาโถมเข้าหาผมทั้งเร็วและรุนแรง

            “อ่า! คุณนี่มัน” ร่างสูงครางเสียงทุ้ม พูดด้วยเสียงที่แหบพร่า

            “อ่ะ อื้อ! อ๊า” ผมหลุดครางอีกครั้ง ปากหยักก้มลงบดจูบผมแรงๆ ขบกัดย้ำๆ ที่กลีบปากล่าง พร้อมกระแทกกายเข้ามาอีกสองสามครั้ง ก่อนที่เขาจะหยุดและกดสะโพกดันเข้าหาตัวผมค้างเอาไว้

            “อื้มมมม!” เสียงทุ้มต่ำครางออกมา ทิ้งตัวซบลงบนไหล่ผมอย่างหมดแรง ผมรู้สึกได้ถึงของเหลวที่กำลังไหลออกมาจากช่องทางด้านหลังของตัวเอง น้ำตามากมายกำลังรินไหล ผมพยายามกดเสียงสะอื้นให้มากที่สุด ร่างกายผมกำลังสั่น

            “ฮื้อออ!” เสียงถอนหายใจยาวๆ จากคนที่นอนทับอยู่บนร่างผมดังขึ้นมา เขาค่อยๆ ดันตัวเองออก แล้วลืมตาขึ้นมองหน้าผม ผมหลบสายตาคู่นั้นแล้วหยุดร้องไห้พยายามทำให้ตัวเข้มแข็งอีกครั้ง ตอนนี้อาการมึนเมาที่มีอยู่ในตอนแรกหายไปหมด

            “ออกไปจากตัวฉัน” ผมว่าเสียงเข้มแต่ไม่ยอมหันมามองหน้าคนตรงหน้า

            “จะไล่ผมไปไหน ผมยังไม่อิ่ม” ร่างสูงตรงหน้าว่า ผมหันมองหน้าเขาแล้วขมวดคิ้ว คนตรงหน้ายิ้มเลวให้ผมก่อนที่จะจัดการกับเรือนร่างของผมอีกครั้ง ผมไม่รู้ว่าครั้งแรกของผมถูกคนๆ นี้ย่ำยีไปกี่ครั้ง แต่สิ่งที่ผมรู้อยู่อย่างเดียว คือ ความเจ็บเสียดไปร่างกาย รวมถึงหัวใจของผมมันกระตุกวูบ สมองเบาโหวง รู้สึกเหมือนตัวเองถูกถอดวิญญาณ

            เพราะความปากดีของตัวเองแท้ๆ ผมถึงได้ตกเป็นทาสความรู้สึกของคนๆ นี้โดยที่ร่างกายขัดขืนไม่ได้ ถึงแม้หัวใจจะรู้ดีว่าไม่ควรยอม