Demon 4

            ตึง!

            เสียงมือผมกระทบเข้ากับสิ่งของบางอย่างด้านขวามือเพราะมือหนาของพี่แฮคเหวี่ยงมันไปชนเข้า ข้อมือผมถูกตรึงติดพื้นทั้งสองข้าง

            “อึก!! เจ็บนะเว้ย!!” ผมแหกปากทันทีเมื่อพี่แฮคถอนจูบออก

            ร่างสูงมองหน้าผมด้วยแววตาเย็นชาพลางพูดประโยคที่ทำให้ผมขนลุก “เดี๋ยวมึงจะเจ็บกว่านี้เป็นพันเท่า และมึงจะไม่มีทางลืมกูไปจนวันตาย”

            “อื้อ...” ริมฝีปากร้อนฉกลงมาบนปากผม บดเบียดมันอย่างหื่นกระหาย ก่อนจะแทรกความนุ่มยุ่นชุ่มชื้นของเรียวลิ้นเข้ามาในปากผม เกี่ยวกะหวัดต้อนให้ผมจนมุม ขบกัดริมฝีปากผมอย่างไม่คิดจะทะนุถนอมแม้แต่นิด ขณะที่มือหนาจัดการรวบข้อมือผมไว้เหนือศีรษะแล้วตรึงมันเอาไว้ไม่ให้หลุด

            “อ๊ะ!...อื้อออ” พี่แฮคถอนจูบออกไปเพียงนิด จากนั้นเขาก็ขย้ำริมฝีปากผมต่อมันทั้งดุดัน และรุนแรงขึ้นเรื่อยไม่เหมือนกับวันก่อนๆ มือหนาอีกข้างลูบไล้อยู่ตรงขาอ่อนผมลากมาจนถึงสะโพก ถึงแม้ว่าจะมีเสื้อผ้าปิดบังแต่มันก็ทำให้ขนลุกซู่ได้อยู่ดี

            ผมพยายามจะดิ้นหนีแต่สภาพร่างกายผมตอนนี้มันชักจะไวต่อสัมผัสที่คนบนร่างมอบให้ แม้จะไม่อ่อนโยนแต่ผมก็ปฎิเสธไม่ได้ว่ามันรู้สึกดี

            “อ๊ะ....อ๊า!” ผมหลุดครางน่าอายเมื่อริมฝีปากหยักลากไล้ไล่มาตามสันกราม ลิ้นอุ่นร้อนโลมเลียตรงบริเวณติ่งหูมาจนถึงบริเวณลำคอ ร่างสูงกดจูบดูดเม้มมันไปทั่วก่อนที่ฟันคมจะกัดเข้าตรงลาดไหล่ผม “อ๊ะ! ...อื้อออ”

            แคว๊ก!!

            “พะ พี่!! อย่า อย่า!!” ผมร้องห้ามเสียงหลงเมื่อมือหนากระชากเสื้อนักศึกษาตัวสีขาวผมจนมันเปิดออกเผยให้เห็นแผงอกลงไปถึงสะดือ กระดุมหลุดไปทั้งแผง

            “มาถึงขั้นนี้แล้ว กูคงไม่หยุดหรอก หึ! กูจะทำให้มึงต้องคุกเข่าอ้อนวอนร้องขอให้กูทำแบบนี้กับมึงทุกวัน... ทุกวัน...” เสียงทุ้มว่าแผ่วเบาแต่ฟังดูเอาจริง

            “อ๊ะ!... ปล่อย! ปล่อย!!!!” ผมพยายามดิ้นสุดแรงสะบัดหน้าไปมาเมื่อพี่แฮคปลดเข็มขัดผมออก แล้วเอามันมามัดข้อผมไว้ทั้งสองข้าง รอยยิ้มร้ายระบายอยู่บนใบหน้าร่างสูงอยู่ตลอดเวลาเหมือนมันเป็นเรื่องสนุกที่เขาทำแบบนี้กับผม

“อ๊ะ!...อึก! อ๊า” ริมฝีปากหยักก้มลงดูดดึงตรงยอดอกผมอย่างหื่นกระหายในกาม อารมณ์ของเขากำลังพุ่งจนฉุดไม่อยู่ มือหนาค่อยๆ เกี่ยวขอบกางเกงผมพร้อมอันเดอร์แวร์ให้ร่นลงจากนั้นมันก็ถูกกระชากออกแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

“ฮึก! ...พี่แฮค ยะ อย่าทำ อย่านะ” ผมขอร้องพลางมองใบหน้าคมที่กำลังยกยิ้มพอใจ สายตาคมไล่มองร่างกายผมพลางลอบเลียริมฝีปาก

“พี่แฮค...ยะ อย่า” ผมอ้อนวอนทั้งน้ำตา ผมกลัวจริงๆ ผมไม่คิดว่าเรื่องที่ผมทำกับพี่มันแต่ละอย่างจะทำให้มันโมโหขนาดนี้มาก่อน

“กลัวเหรอ? หืม?” ร่างสูงโน้มหน้าลงมาใกล้ผมพลางถาม มือหนาอีกข้างของเขาตรึงมือผมที่ถูกมัดเอาไว้เหนือหัวจนผมเจ็บไปทั้งข้อมือ ส่วนมืออีกข้างของเขากำลังลูบไล้อยู่ตรงสะโพกเปลือยเปล่า

“อึก!...อ๊ะ! จะ เจ็บ” ผมเชิดใบหน้าขึ้นร้องครางออกมาด้วยความเจ็บเมื่อสัมผัสได้ถึงนิ้วเรียวยาวที่สอดแทรกเข้าไปยังช่องทางคับแคบ ไม่ทันที่ผมจะได้ตั้งตัวนิ้วที่สองก็แทรกเข้าไปอีก “อึก! ฮึก!...พะ พอได้แล้ว ผมเจ็บ” ผมส่ายหน้าด้วยความเจ็บจุก พร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาจนเปรอะเปื้อนใบหน้า

“พอได้แล้ว!...พี่ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ...พี่โกรธผมขนาดนั้นเลยเหรอ...ฮือๆๆ” ผมร้องไห้พลางถามคนตรงหน้าแต่มือหนาก็ยังคงขยับเข้าออกช้าๆ พี่แฮคเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วแสยะยิ้ม

“เรื่องนั้นมันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ...มึงจำลิซ่าได้ใช่ไหมเกียร์”

!!!!! ลิซ่าเหรอ? ทำไมเขาถึงรู้จักลิซ่า ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อชื่อของบุคคลที่สามถูกเอ่ยถึง

“พะ...พี่รู้จักเธอเหรอ?” ผมถามพี่แฮคด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามกลั้นเสียงให้มากที่สุดเมื่อร่างกายส่วนล่างกำลังถูกกระตุ้นรุนแรงขึ้น

“หึ!...มึงไม่จำเป็นต้องรู้” พี่แฮคหัวเราะในลำคอแล้วจากนั้นร่างสูงก็ถอนนิ้วออก ก้มลงขบกัดยอดอกผม ดูดเม้มมันจนขึ้นสีเป็นรอยช้ำ

“อ๊ะ...พอได้แล้ว...พี่...ฮึก! ปล่อยผมเถอะ...ผมขอร้อง อื้อ” ผมได้แต่คร่ำครวญอ้อนวอนเขาแต่เปล่าเลยร่างสูงไม่ได้สนใจในการกระทำของตัวเองทั้งสิ้น ผมไม่มีแรงจะดิ้นหนีไปไหนอีกแล้ว

“ไม่นะ!! พี่อย่า!! อึก!” ผมร้องห้ามสุดเสียงเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แข็งขืนจ่ออยู่ตรงช่องทางนั้น แต่มันจะห้ามได้เหรอ ผมไม่มีสิทธิ์ห้ามอะไรทั้งนั้น ร่างสูงกดมันเข้ามาในร่างกายผมอย่างดุดัน

“อึก!...อ๊ะ...” ผมอ้าปากหอบหายใจด้วยความเจ็บจุก แล้วร่างหนาก็ดันมันเข้ามาอีก “อึก!...อื้อออ ผมเจ็บ ฮือๆๆๆ” ผมร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ผมไม่รู้ว่าพี่แฮครู้จักกับลิซ่าในฐานะอะไร แต่การตายของลิซ่าผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่ได้ตั้งใจ! มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้น!